به نام نور این روزها ، آسمان شعر سپید می گوید و من دلخوشم به غزلی که جا خوش کرده در دل گلدان ، دلخوش به ترانه عاشقی مادرم بر سجاده نور دلخوش به هجای کلمه به کلمه زندگی از دهان عاشقی کوچک که تمام عاشقی اش را در قلمش می ریزد و با دست لرزانش که تازه آموخته نوشتن را آرزو می بافد با تمام استواری ... این روزها سبز است ... این روزها زندگی می خندد تمام خستگی ها را خواب کرده ام پای لبخند سرخ گلدان ....

به نام نور ... چشم هایت را ببند تصور کن ! جنگل باران زده ! راش ، افرا توت ، گردو ، عناب قامت قنوت بسته اقاقیا و تو حس میکنی جهانی از دعای سبز را از زبان سرخ برگ ها حالا می دانی که در فکر من چیست همان گل سپید کوچک و ظریف آشنا میان قلب تپنده ی حنگل همان که دعای سبز شاخه ها به راه اوست قلب آبی آسمان که دانه دانه ذکر نور می گوید دانه دانه ذکر باران ! چقدر آشناست این گل ! شاید کمی شبیه تو به اسم تو ! جهان سبز تو همین هوالی است گل سپید به روزگاران پ .ن : استفاده بهینه از ابزار کار خواهر جان ، چوب هایی از درخت های مختلف راش و افرا و گردو و عناب و اقاقیا و زرشک